Archives pour la catégorie A la une

وکلای ولسی جرگه خواهان دوام کمک های فرانسه شدن

پاریس: هیأت پارلمانی زنان افغانستان مشتمل برخانم ناهید فرید وکیل ولایت هرات، خانم ریحانه آزاد وکیل ولایت ارزگان، خانم حمیرا ایوبی وکیل ولایت فراه، خانم نفیسه عظیمی وکیل ولایت کابل، خانم فریده حمیدی وکیل ولایت نیمروز، خانم عزیزه جلیس وکیل ولایت سرپل، خانم سیما جوینده وکیل ولایت غور، خانم برشنا ربیع وکیل ولایت بلخ، خانم وژمه ساپی وکیل ولایت کنر وخانم صیفه وکیل ولایت بادغیس که مدت یک هفته را در پاریس ضمن طی نمودن دورۀ ستاژ و دیدار با مقامات فرانسوی سپری نمودند، از جامعۀ بین المللی تقاضا کردند تا در پهلوی تقویۀ پروسۀ دموکراسی تا زمانیکه مشکلات عمدۀ افغانستان بالخصوص در بخش امنیتی راه حل پیدا نکرده است حضور و کمک های خود را کاهش ندهندLes femmes parlementaires à paris.

این گروه از وکلای افغانستان در خلال اقامت خویش در پاریس در چندین نشست، از جمله کنفرانس « سه شنبه ها در پوهنتون ESSEC » با حضور داشت بیش از 400 تن علاقمندان، درکنفرانس شورای ملی فرانسه، در میز مدور سفارت ایالات متحدۀ آمریکا و در ملاقاتهای خویش با اراکین وزارت امور خارجۀ فرانسه و گروه های پارلمانی سهم فعال گرفته وهر یک نظریات شانرا در مورد قضایای مربوط به افغانستان، منطقه و نقش جامعۀ بین المللی ابراز داشتند.

در کنفرانس ESSEC علاوه بر وکلای افغان، جناب عمر صمد سفیر افغانستان و آقای Mark Taplin معاون سفیر

ایالات متحده نیز سخنرانی داشتند. علاوتاً در نشستی که در شورای ملی فرانسه بروز پنجشنبه ترتیب گردیده بود خانم Francoise Hostalier عضو پارلمان فرانسه و خانم Nicole Fontaine سیاستمدار و رئیس سابق پارلمان اروپا طی ایراد بیانیه ها از دستاورد های زنان افغانستان در خلال چند سال اخیر تمجید نموده نقش آنان را در ساختار آینده و عملیه های سیاسی، اقتصادی و اجتماعی کشورحتمی و کلیدی توصیف نمودند. 

وکلای محترم ولسی جرگه با ابراز امتنان از گرداننده گان برنامه ها، مهمانداران، حکومت فرانسه و سفارت های افغانستان و ایالات متحده این مسافرت را یک دستاورد خوب دانسته و بروز جمعه بعد از دریافت تصدیقنامه های شان به افغانستان برگشتند. 

برای معلومات مزید در مورد کنفرانس در پوهنتون ESSEC روی این لینک مراجعه نمایید.

 http://afghanistan10yearslater.wordpress.com/events/mardis-de-lessec/ 

برای دیدن ویدیوی از جریان کنفرانس در پوهنتون ESSEC  لطفاً بروی لینک ذیل مراجعه نمایید.

http://www.eyedo.com/WhiteBoard/WhiteBoard/845 

سفر کاری وزرای مالیه و معادن ج.ا.افغانستان به پاریس

جناب عمر زاخیلوال وزیر مالیه و جناب وحیدالله شهرانی وزیر معادن ج.ا.افغانستان جهت انجام یک سفر کاری و اشتراک در کنفرانس جهانی EITI از تاریخ 28 فبروری الی 3 مارچ را در پاریس سپری نمودندMinistres Zakhailwal et Sharani.

بخشی ازاین مسافرت را ملاقات ها با مقامات فرانسوی و قسمت دیگر آنرا دیدار و صحبت با نمایندگان شرکت های فرانسوی در سکتور های معادن، انرژی، مواصلات، ساختمان و سایر موارد احتوأ مینمود.

در خلال این مسافرت، هیأت افغانی به همراهی جناب عمر صمد سفیر افغانستان با آقای Pierre Lellouche وزیر دولت در تجارت خارجه و آقای Henri de Raincourt وزیر همکاری های بین المللی در وزارت خارجۀ فرانسه ملاقاتهای داشتند. ضمن این صحبت ها فرانسه وعده سپرد تا نه تنها به تعهدات فعلی خود پابند بماند بلکه سعی مزید بخرچ دهد تا سکتور خصوصی این کشور را برای سهمگیری در برنامه های انکشافی و باز سازی افغانستان تشویق نماید. جانب افغانی در مقابل از فرصت های که برای کشف و استخراج معادن، سرک سازی و اعمار خطوط آهن، تولید و انتقال انرژی و سایر پروژه های انکشافی وجود دارد توضیحات مفصلی بیان داشت.

علاوتاً، هیأت افغانی در میز مدوریکه از جانب  MEDEF ( تحریک شرکت های فرانسه ) ترتیب گردیده بود اشتراک نموده و با نمایندگان شرکت های علاقمند به سرمایه گزاری در افغانستان دیدار نمودند.

هر دو وزرای مالیه و معادن افغانستان در برنامه های مطبوعاتی نیزسهم گرفتند. همچنان شام چهارشنبه در ضیافتی که به افتخار شان در مقر سفارت افغانستان ترتیب گردیده بود حضور یافتند.

Gouverneur afghan en visite à paris

PARIS – Dans son programme le conduisant  de Paris à Bruxelles et La Haye, le gouverneur de la province de Khost , M. A. Jabar NAEEMI était l’invité d’honneur d’une table ronde et d’un dîner,  le 5 octobre, à l’ambassade d’Afghanistan à Paris.Gouverneur afghan

Le gouverneur a  fait un rapport de ses activités en général,  mettant un accent particulier sur le fait que la situation sécuritaire et économique de la province de Khost est en progression, que 170.000 enfants sont scolarisés, dont des milliers de filles.

Il a admis qu’hélas la sécurité est fragile dans cette région frontalière où les ennemis s’attaquent principalement aux civils et aux infrastructures.

Parmi les participants cet évènement étaient présents S.E. M. Kacem FAZELLI, Ambassadeur de l’Afghanistan auprès l’UNESCO, M. le Sénateur Aymeri de MONTESQUIOU,  M. l’Ambassadeur Pierre LAFRANCE , M. Amyn KASSIM-LAKHA,  représentant de S.A. le Prince Aga Khan, M. Mark A. TAPLIN, Ministre Chef de Mission Adjoint, Ambassade des Etats-Unis, Madame Khaleda SAREM, professeur à l’Université de Kaboul, Matthieu ANQUEZ, chercheur à CEIS, Véra et Alain Marigo, CEREDAF.

Durant une interview avec Reuters, M. Naeemi a dit « tant que nous n’aurons pas atteint nos buts, tout retrait d’Afghanistan affectera la sécurité » et « perturbera le processus de paix ».

Ambassade de la R.I. d’Afghanistan.

Coopération institutionnelle franco-afghane

PARIS – Visite en France d’une délégation conduite par M.Omar Daoudzai, Secrétaire Général de la Présidence afghane.dawodzai

Une délégation afghane composée de M. Omar Daoudzai, Chef de Cabinet du Président Karzai, M. Modaber, Directeur Général des Affaires Administratives et Dr .Moshahed, Directeur Général de la Commission de Réforme Administrative a visitée Paris le 2-3 Juillet pour un dialogue bilatéral, avec leurs homologues français, portant  sur les structures des institutions françaises associées au Secrétariat Général du Gouvernement.

Discours de l’ambassadeur à la conférence d’IRIS

Paris : le 11 May 2011 l’ambassadeur Omar Samad a délivré un discours au 16eme Conférences Stratégiques Annuelles d’IRIS intitulé “Afghanistan – 10 ans de conflit”

Mes remerciements les plus sincères Monsieur le Directeur à vous et à votre équipe à l’IRIS pour votre invitation et l’organisation de ce colloque à un moment crucial et opportun. Je tiens aussi à remercier les institutions qui soutiennent cet évènement.

Je suis heureux de constater la diversité féconde des opinions, aussi bien afghanes qu’internationales, qui pourront s’exprimer au cours de la discussion de ce jour. Beaucoup de noms familiers, représentants d’institutions ou simplement d’eux-mêmes, qui vont certainement apporter à cette conférence une grande richesse de connaissances et d’expériences…

Les Afghans se souviennent très bien, c’était  il y a 10 ans,  lorsque notre pays était ignoré des préoccupations mondiales, que seuls quelques courageux osaient faire savoir au monde la crise oubliée, et qu’une résistance afghane retranchée à l’intérieur du pays, avec presque aucun espoir de surmonter seule les conflits, faisait face à des difficultés incroyables dans sa lutte contre un mélange de terroristes et d’extrémistes, hébergé par le régime taliban et avec des bases arrières au delà de nos frontières – qui paradoxalement, existent toujours.

Cette situation a changé drastiquement avec les tragédies du 11 septembre, l’Afghanistan s’est trouvé propulsé au premier plan de l’agenda politique et de la sécurité mondiale. Depuis lors, beaucoup de choses ont évolué dans la vie des Afghans, ainsi que pour beaucoup d’autres gens de par le monde.

A ce jour, le bilan est un mélange de quelques réalisations importantes, de revers inquiétants, de déceptions et d’un optimisme prudent quant au travail réalisé, mais encore incomplet,  et à celui qui reste à faire.

ENGLISH

As we speak, events in and around Afghanistan, and related reverberations across the globe are expected to shape our future, in a direction that is not exactly clear at the moment. Important discussions are taking place in Kabul, Washington and other capitals on reassessing the strategies, costs and underlying authority for this UN-sanctioned mission that is now almost 10 years old. We need to go through this exercise to redefine the direction and the goals that we aim to realize to avoid mission failure or allow apathy from setting in.

In the post-Osama world, our core belief is that a precipitous withdrawal, as some are suggesting, will be counter-productive, most probably leading to a dangerous unraveling. However, it is appropriate to ask whether the footprint should change and how? Should timelines and benchmarks be modified, and how do we re-prioritize the tasks that are in progress? We need to collectively seek coherent answers and solutions to such questions.

Afghans are, obviously, a key component of the re-assessment. Our intention is to continue to step up to the plate, while we engage and interact with our international partners, who play an impressive supporting role, and with whom we are defining the parameters of a common strategic outlook based on common interests and ground realities.

The people of Afghanistan are also in re-evaluation mode, and will hopefully be wholly invested in a decision-making process that will better define the contours of future cooperation and responsibilities.

As part of the overall agenda, we are focusing on a framework for strategic cooperation with the United States and possibly other key multilateral platforms, the transfer of security responsibilities according to a timetable from NATO to Afghans forces; and a reconciliation programme that was launched a few months ago.

The strategic framework will help us manage the functions relating to security and defense, on how best to raise Afghan capacities and address in a sustainable manner issues such as adequate equipping of the forces. Another dimension should dwell on our social and economic development agenda with the explicit aim of increasing domestic revenues and harnessing the natural resources and agricultural potential that the country possesses. And third, helping us build and reform state institutions to enable better responsiveness and accountability.

NATO’s top priority this year will be to transition authority and responsibility in parts of seven provinces to Afghan forces. While it is expected that the training and mentoring of our forces will continue beyond 2014 – the date set to accomplish this task – Afghan forces are at this stage more concerned about quality of training and equipment than the quantity of volunteers that are recruited for the army and police.

Another facet of this strategic evaluation concerns the political outreach programme launched not long ago to reintegrate fighters and reconcile with elements that are able and willing to disassociate themselves from terrorist groups, respect the tenants of the Afghan Constitution, especially concerning gender rights, and renounce violence. Although there are no visible signs of a rush to reconcile, initiatives are at play, while it seems that the Afghan population prefers to err on the side of caution. What is certain, though, is that any such process needs to be Afghan-led and solicit the support of a great segment of society to be effective and durable. It cannot become a tool in the hands of regional players to manipulate the genuine Afghan desire for a just peace.

We ask ourselves whether recent events might influence groups such as the Taliban and their handlers to seize the moment and enter into substantive talks? There is hope among some Afghans that the Taliban will also learn a lesson. The Government has made it clear to them that the door for reconciliation is open for those who are serious about living in a peaceful, democratic and developing Afghanistan. Others are more skeptical, and see more complex patterns emerging.

The premise that the world minus Osama, where we are told the war’s financial and public opinion burdens are becoming untenable, should lead to an accelerated Afghan end-game, is one scenario that needs hard and deep analysis and debate. Let us not rush to judgment or repeat the grand strategic error of the Soviet occupation period, where under “Reagan’s rule” all roads and covert aid management decisions were handed over to a neighboring country’s intelligence service, and as soon as the Soviets withdrew, the international community walked away prematurely, leaving a vacuum that was then filled by regional proxy rivalries, much bloodshed, loss of Afghan sovereignty, and eventually a takeover by Taliban allied with Al Qaida in the mid 90s.

Granted, OBL is no longer the figurehead of an organization and chief promoter of a school of action that has fortunately found few disciples in Islamic societies, but the brand is still around, the followers are still active, and their operators will in our view act in a highly opportunistic manner to inflict hurt and damage on those who – Muslim or not – stand for a different worldview, one that is based on people power, basic rights and pluralism.

For the next few months, diehards within the Taliban, using skills learned from foreign fighters, will try to make the most of psychological warfare tactics using bold methods that increasingly aim at soft targets. They will try to make up for losses they incurred last year as a result of the surge.

One such ground reality is occurring at this moment in Nuristan province where several hundred insurgents are staging attacks on government forces. Another played itself out this week in Kandahar, where dozens of insurgents and suicide bombers tried to paralyze the city. There have been other tragic incidents of attacks on policemen, suicide bombings on government installations, and even reprisal against former colleagues who had joined the peace process. Will this type of crude and bloody action lead to genuine political talks down the road? The question is open to different interpretations and analysis, for which there is no concrete answer at this point.

There is no doubt that beyond the suffering that terrorism inflicted upon people around the world, it was also responsible for the killing of thousands of men, women and children in Afghanistan, including some of our renowned resistance leaders. To most Afghans, OBL’s death in Abbottabad also reinforces the belief that specific cliques across our borders harbor and provide covert support to groups that espouse violence.

We continue to urge the international community to be vigilant and show resolve by directing their attention to the real sanctuaries and training facilities that lie outside Afghanistan. Afghans hope that once and for all, Pakistan will do what is necessary to re-evaluate the highly volatile situation that we all face via-a-vis extremism, and as an earnest partner take the necessary steps to fight it across the board, not in a selective manner. This will surely help alleviate the serious trust deficit that exists in regards to the effectiveness of the fight against those we consider as our common enemies.

The future may seem somewhat hazy at the moment because of too many moving parts in a complex and continually shifting environment, but in my opinion, the general aspirations of the Afghan people are clear and continue to resonate in society via political representation, the parliament, jirgas, shuras, the mass media, civil society and other channels that were shut down 10 years ago. Every poll taken over the past few years clearly demonstrates that Afghans across the ethnic and socio-economic spectrum are against the re-Talibanization of their society. They are, however, fully supportive of economic, political and social development strategies to the extent that a fragile environment permits it.

I firmly believe that one of the greatest accomplishments of the past 10 years in Afghanistan, which has undoubtedly inspired many in the region and beyond is the opening up of space for democratic activity – yes, even if it’s not to the standard of western democracies – highlighted by freedom of expression, assembly, movement and so on… understanding that it faces challenges and obstacles that aim to limit the space or manipulate it. One of the greatest challenges facing Afghans, especially the young internet generation, is to protect and not allow this space to shrink or take on an undemocratic turn.

Today, the real end game for Afghanistan is complex, but can be narrowed down to two complementary tracks:

One, to continue to build a sustainable Afghan foundation for democratic rule and functional institutions, based on ethics of public service, good governance, justice and economic activity, and two, to work collectively to put an end to policies that promote extremism at the regional level, thus trying to trigger a paradigm shift that can move us from a purely confrontational disposition to a broader, multi-layered non-militaristic approach. As part of a strategic recalibration, this approach will necessitate a mix of focused containment – smart counterterrorism if you will – deterrence – meaning smart intelligence work – and broad regional diplomacy, backed by resources that can help accomplish our stated goals.

Mesdames et Messieurs,

Cette conférence est intitulée « Afghanistan – 10 ans de conflit ». Elle aurait pu aussi bien s’appeler « Afghanistan 33 ans de conflit ». Ceux qui m’ont déjà entendu parler savent très bien l’importance que j’attache à l’histoire de ma génération … les leçons apprises comme les erreurs à éviter. Lorsque l’on pèse le pour et le contre de rester, pour combien de temps encore, avec combien d’effectifs militaires, et avec quel objectif final en tête, on ne peut éviter, de se référer à cette histoire, en particulier en ce qui concerne sa dimension régionale et géostratégique.

Alors  que les stratégies sont en cours de réévaluation, que la mission est en phase d’être rééquilibrée et des modifications envisagées, l’espoir en Afghanistan est que nous ne perdions pas de vue les sacrifices et les investissements qui ont été faits, ni notre objectif commun d’un transfert attentif des responsabilités aux Afghans, tout comme  d’aider la région à se stabiliser, en concentrant nos efforts sur la sauvegarde des droits civiques et la prospérité de nos peuple, facteurs qui ne manqueront  pas d’affaiblir l’attrait de l’extrémisme.

Les Afghans restent prudemment optimistes, et j’espère que la communauté internationale continuera à jouer son rôle constructif  et que nous nous concentrerons sur les tâches essentielles à venir de façon cohérente et coordonnée.

M. Nourollah Delawari visite Paris

03 Décembre 2009 : Rencontres de l’Ambassadeur et de M. Noorullah Delawari, Conseiller du Président Afghan, avec les autorités françaises à propos des relations commerciales. Monsieur Delawari s’est entretenu avec des hauts fonctionnaires au MAEE, à l’Elysée, au Min. de l’Economie (MEIE) à l’Agence Française de Développement et avec UBIFRANCE, Groupe La Poste et MEDEF International.